Bir Berlin öğretmeni eşcinsel dışında, o zamandan beri, bir medya raporuna göre, Müslümanların çoğunluğunun ilkokuluna gittikleri öğrenciler hayatı cehenneme getirdi. 43 yaşındaki çocuk, şu anda hastalık iznindedir. Yazar Thilo Sarrazin temel bir sorun görüyor.
Oziel Inácio-Stech, cesaret ve birkaç kez kanıtladı. 43 yaşındaki Berlin'deki bir ilkokulda öğretmendir, ancak şu anda hastalık iznindedir, tanı: travma sonrası stres sendromu. Bu psikolojik acil durumun nedeni: Oziel Inácio-Stech eşcinseldir ve bu halkı okul ortamında yaptı.
Bunu takip eden şey, neredeyse onu kıran bir aylık acı vardı: bazı öğrenciler tarafından homofobous zorbalık, ayrıca ebeveyn ve öğretmenlerde destek eksikliği. Öğretmen ikinci kez cesaret gösterdi ve başına gelenleri yaptı.
Inácio-Stech, “Süddeutsche Zeitung” in başyazı ekibine döndü ve hikayesini, kötü entegre öğrenciler sorununa da dikkat çekmesini söyledi. Yakın zamanda yayınlanan makale – “Nerede Yaşıyoruz” başlığı – büyük bir yankı ile karşılaştı. Birkaç yerel Berlin gazetesi Salı günü, X Made etkinlikleri ve metinden alıntılar gibi sosyal medyada konuyu ele aldı.
Sınıflandırma için: Etkilenen Carl Bolle İlköğretim Okulu (SZ 300 öğrencilerine göre, yüzde 95'i göçmen geçmişi olan) Berlin'in Moabit Bölgesi'nde (85.000 kişi) yer almaktadır. Oziel, dokuz yıl önce Inácio-Stech'i öğretmeye başladı, 2010'dan beri Almanya'da yaşayan Brezilyalı bir erkekle evli.
Müslüman inancının çoğunluğu olan öğrenci bedenindeki yaygın homofobinin bir sonucu olarak, gazete metni, birkaç yıl önce okulda cinsel yönelimini ve medeni durumunu yapmaya karar verdi. Ayrıca, diğer öğretmenler ve öğretmenler Birliği Gew, yayınlarında eşcinsel öğretmenlere “saklanmamalarını” açıkça tavsiye ettikleri için söylenir. O andan itibaren artık bunu yapmadı. Ve çocukların özel hayatıyla ilgili ilginç sorularına bir erkekle evli olduğunu söyledi.
Öğretmen “İslam için utanç” duymalı
Bu girişin tepkisi görünüşte yıkıcıydı. Gazete, makalesinde öğrenci bedeninden yapılan açıklamalardan alıntı yapıyor. O (Inácio-Stech, d. Kırmızı.) “İslam için bir utanç” olduğunu “cehenneme getireceği” bir aile utanç verici.
Bu nefret dolu ifadelerde birkaç öğrenci defalarca ortaya çıktı. Örneğin bir çocuk, öğretmeni “yüzlerce çocuğun” önündeki okul bahçesinde “erkek” ve “iğrenç” olduğu sözleriyle hakaret etti. Dahası, başka bir olayla ilgili metinde: “Ve arkasındaki kapıyı tekmeliyorlar, onları yırtıyorlar, kükreme, onun bir aile utanç olduğunu, eşcinsel ol.”
Ancak, 43 yaşındaki çocuk, örneğin, kapıyı işkence eden öğrenciyle yüzleştiği pes etmedi. Bir çocuğun tepkisi şuydu: “Sen eşcinsel, buradan uzaklaş. İslam buradaki patron.”
“Süddeutsche Zeitung” daki makale, ebeveynlerden, diğer öğretmenlerden ve özellikle okul yönetiminden destek olmadığını söyledi. Gazete tarafından sorulduğunda, kimsenin yorum yapmak istemediği iddia edildi.
Öğretmen yine de vazgeçmemeye işaret etti. “Süddeutsche Zeitung” Oziel Inácio-Stech hakkında yazıyor: “Şimdi bir rehabilitasyon yeri bekliyor. Tekrar öğretmek istiyor, çocukların bana ihtiyacı var. Ve toleranslı kalmak istiyor, şimdi bir AFD seçmen olmak istemiyor, rüyası: 'Okuldaki eğitimciler farklı bir dünya yaratıyor.'
Sarrazin bu durumda “nesnel trajedi” görür
Yazar Thilo Sarrazin, bir röportaj ve gazetede bildirilen davanın bir değerlendirmesini istedi. Sarrazin, ağırlıklı olarak İslam ülkelerinden güçlü göçün sonuçları hakkında çeşitli kitaplarda (“Almanya kendini ortadan kaldırıyor” (2010) ve “Schlahlenbahn'da Almanya”, 2024) uyarmıştı.
Onaylanıp onaylanmadığı sorulduğunda, Sarrazin “haklar” ile ilgilenmediğini söyledi: “Tabii ki, burada gördüğümüz eğilimlerin onlarca yıldır belirtildiği için onaylandığını hissediyorum. Bir toplumun kültürel olarak garip unsurları, entegre ve miktarı entegre-ve miktarı entegre edip etmeyeceğine bakması gerekiyor.” Dedi.
Daha sonra etkilenen okulun öğrenci bedeninin kompozisyonuna atıfta bulundu. Sarrazin'e göre, öğrencilerin yüzde 95'inin göçmen geçmişi olacak, SZ'ye göre, “yaklaşık yüzde 80'i” bir “İslam dini geçmişi” olmalı. Yani doğal olarak, Sarrazin'e göre, kelimenin tam anlamıyla “başka bir yerde olduğu gibi hareket edemeyecek” bir “çevre” vardır.
Bu nedenle dava belirli bir “nesnel trajedi” içermektedir. Eski SPD politikacı ve Berlin Finans Senatörü, “Tabii ki, ilgili öğretmenin istediği gibi yaşama ve kendini açık bir şekilde açma hakkı var. Bu toplumumuzun bir parçası. Bunun burada işe yaramadığına dair çok şüpheli bir işaret” dedi.
“Bu arada, birçok bölgedeki ve bölgedeki durum eğildi”
Öyleyse, entegrasyon çok açık bir şekilde işe yaramazsa dünya görüşmecileri yapmaya devam ediyor mu? Sarrazin, “Bizimle birlikte olan insanları almalıyız ve onları etkilemeye çalışmalıyız.” Bununla birlikte, bu aynı zamanda “bir miktar meselesi”, yani Almanya'ya göçün büyüklüğü ve kapsamıdır.
Kitabını 15 yıldan fazla bir süre önce yazdığında, “Başka sayılarımız vardı. O zamanlar göçmen geçmişi olan yüzde 40 veya 50 öğrenciydi. Şimdi devam etmelisiniz, ekonomistin çalıştığı koşullarla yaşamaya ve çalışmaya devam ediyor.
Bu bağlamda, okul yönetiminin “görünüşe göre açıkça öğretmenin arkasında değil, daha ziyade ördekler” olduğundan endişe ediyor. Sarrazin'e göre, bu açıkça söylemeliydi: “Toplumumuzda belirli değerler yaşanıyor.” Ancak, bu açıkça gerçekleşmedi. Sarrazin, “Burada yaşadığımız şey, burada oturduğumuz – paylaşmadığımız ve toplumumuz için de tehlikeli olan değerlere sürünen bir adaptasyon sürecidir.” Dedi.
80 yaşındaki çocuğa göre, bu onu endişelendiren bir “oportünizm” biçimidir. “Öğretmenler daha uzun etekler giydiğinde, ebeveynler bunu talep ettiğinde veya öğretmenler yakında bir başörtüsü ile öğreteceklerse – o zaman öğretmenlerin de İslami olduğu bir noktada böyle olacaktır. O zaman gerçekten paralel şirketlerimiz var. Toplumumuz bununla başa çıkamaz.”
kaza
Oziel Inácio-Stech, cesaret ve birkaç kez kanıtladı. 43 yaşındaki Berlin'deki bir ilkokulda öğretmendir, ancak şu anda hastalık iznindedir, tanı: travma sonrası stres sendromu. Bu psikolojik acil durumun nedeni: Oziel Inácio-Stech eşcinseldir ve bu halkı okul ortamında yaptı.
Bunu takip eden şey, neredeyse onu kıran bir aylık acı vardı: bazı öğrenciler tarafından homofobous zorbalık, ayrıca ebeveyn ve öğretmenlerde destek eksikliği. Öğretmen ikinci kez cesaret gösterdi ve başına gelenleri yaptı.
Inácio-Stech, “Süddeutsche Zeitung” in başyazı ekibine döndü ve hikayesini, kötü entegre öğrenciler sorununa da dikkat çekmesini söyledi. Yakın zamanda yayınlanan makale – “Nerede Yaşıyoruz” başlığı – büyük bir yankı ile karşılaştı. Birkaç yerel Berlin gazetesi Salı günü, X Made etkinlikleri ve metinden alıntılar gibi sosyal medyada konuyu ele aldı.
Sınıflandırma için: Etkilenen Carl Bolle İlköğretim Okulu (SZ 300 öğrencilerine göre, yüzde 95'i göçmen geçmişi olan) Berlin'in Moabit Bölgesi'nde (85.000 kişi) yer almaktadır. Oziel, dokuz yıl önce Inácio-Stech'i öğretmeye başladı, 2010'dan beri Almanya'da yaşayan Brezilyalı bir erkekle evli.
Müslüman inancının çoğunluğu olan öğrenci bedenindeki yaygın homofobinin bir sonucu olarak, gazete metni, birkaç yıl önce okulda cinsel yönelimini ve medeni durumunu yapmaya karar verdi. Ayrıca, diğer öğretmenler ve öğretmenler Birliği Gew, yayınlarında eşcinsel öğretmenlere “saklanmamalarını” açıkça tavsiye ettikleri için söylenir. O andan itibaren artık bunu yapmadı. Ve çocukların özel hayatıyla ilgili ilginç sorularına bir erkekle evli olduğunu söyledi.
Öğretmen “İslam için utanç” duymalı
Bu girişin tepkisi görünüşte yıkıcıydı. Gazete, makalesinde öğrenci bedeninden yapılan açıklamalardan alıntı yapıyor. O (Inácio-Stech, d. Kırmızı.) “İslam için bir utanç” olduğunu “cehenneme getireceği” bir aile utanç verici.
Bu nefret dolu ifadelerde birkaç öğrenci defalarca ortaya çıktı. Örneğin bir çocuk, öğretmeni “yüzlerce çocuğun” önündeki okul bahçesinde “erkek” ve “iğrenç” olduğu sözleriyle hakaret etti. Dahası, başka bir olayla ilgili metinde: “Ve arkasındaki kapıyı tekmeliyorlar, onları yırtıyorlar, kükreme, onun bir aile utanç olduğunu, eşcinsel ol.”
Ancak, 43 yaşındaki çocuk, örneğin, kapıyı işkence eden öğrenciyle yüzleştiği pes etmedi. Bir çocuğun tepkisi şuydu: “Sen eşcinsel, buradan uzaklaş. İslam buradaki patron.”
“Süddeutsche Zeitung” daki makale, ebeveynlerden, diğer öğretmenlerden ve özellikle okul yönetiminden destek olmadığını söyledi. Gazete tarafından sorulduğunda, kimsenin yorum yapmak istemediği iddia edildi.
Öğretmen yine de vazgeçmemeye işaret etti. “Süddeutsche Zeitung” Oziel Inácio-Stech hakkında yazıyor: “Şimdi bir rehabilitasyon yeri bekliyor. Tekrar öğretmek istiyor, çocukların bana ihtiyacı var. Ve toleranslı kalmak istiyor, şimdi bir AFD seçmen olmak istemiyor, rüyası: 'Okuldaki eğitimciler farklı bir dünya yaratıyor.'
Sarrazin bu durumda “nesnel trajedi” görür
Yazar Thilo Sarrazin, bir röportaj ve gazetede bildirilen davanın bir değerlendirmesini istedi. Sarrazin, ağırlıklı olarak İslam ülkelerinden güçlü göçün sonuçları hakkında çeşitli kitaplarda (“Almanya kendini ortadan kaldırıyor” (2010) ve “Schlahlenbahn'da Almanya”, 2024) uyarmıştı.
Onaylanıp onaylanmadığı sorulduğunda, Sarrazin “haklar” ile ilgilenmediğini söyledi: “Tabii ki, burada gördüğümüz eğilimlerin onlarca yıldır belirtildiği için onaylandığını hissediyorum. Bir toplumun kültürel olarak garip unsurları, entegre ve miktarı entegre-ve miktarı entegre edip etmeyeceğine bakması gerekiyor.” Dedi.
Daha sonra etkilenen okulun öğrenci bedeninin kompozisyonuna atıfta bulundu. Sarrazin'e göre, öğrencilerin yüzde 95'inin göçmen geçmişi olacak, SZ'ye göre, “yaklaşık yüzde 80'i” bir “İslam dini geçmişi” olmalı. Yani doğal olarak, Sarrazin'e göre, kelimenin tam anlamıyla “başka bir yerde olduğu gibi hareket edemeyecek” bir “çevre” vardır.
Bu nedenle dava belirli bir “nesnel trajedi” içermektedir. Eski SPD politikacı ve Berlin Finans Senatörü, “Tabii ki, ilgili öğretmenin istediği gibi yaşama ve kendini açık bir şekilde açma hakkı var. Bu toplumumuzun bir parçası. Bunun burada işe yaramadığına dair çok şüpheli bir işaret” dedi.
“Bu arada, birçok bölgedeki ve bölgedeki durum eğildi”
Öyleyse, entegrasyon çok açık bir şekilde işe yaramazsa dünya görüşmecileri yapmaya devam ediyor mu? Sarrazin, “Bizimle birlikte olan insanları almalıyız ve onları etkilemeye çalışmalıyız.” Bununla birlikte, bu aynı zamanda “bir miktar meselesi”, yani Almanya'ya göçün büyüklüğü ve kapsamıdır.
Kitabını 15 yıldan fazla bir süre önce yazdığında, “Başka sayılarımız vardı. O zamanlar göçmen geçmişi olan yüzde 40 veya 50 öğrenciydi. Şimdi devam etmelisiniz, ekonomistin çalıştığı koşullarla yaşamaya ve çalışmaya devam ediyor.
Bu bağlamda, okul yönetiminin “görünüşe göre açıkça öğretmenin arkasında değil, daha ziyade ördekler” olduğundan endişe ediyor. Sarrazin'e göre, bu açıkça söylemeliydi: “Toplumumuzda belirli değerler yaşanıyor.” Ancak, bu açıkça gerçekleşmedi. Sarrazin, “Burada yaşadığımız şey, burada oturduğumuz – paylaşmadığımız ve toplumumuz için de tehlikeli olan değerlere sürünen bir adaptasyon sürecidir.” Dedi.
80 yaşındaki çocuğa göre, bu onu endişelendiren bir “oportünizm” biçimidir. “Öğretmenler daha uzun etekler giydiğinde, ebeveynler bunu talep ettiğinde veya öğretmenler yakında bir başörtüsü ile öğreteceklerse – o zaman öğretmenlerin de İslami olduğu bir noktada böyle olacaktır. O zaman gerçekten paralel şirketlerimiz var. Toplumumuz bununla başa çıkamaz.”
kaza
